I detyruar të largohej nga vendlindja, të kalonte nëpër varka të mbipopulluara dhe kampe emigrantësh, sot ai është një drejtues projekti në një nga kompanitë më të mëdha të kozmetikës në botë. Historia e refugjatit sudanez Karam Hassan është një rrëfim mbijetese, sakrifice dhe shprese.
Njëmbëdhjetë vite pasi u largua nga Sudan, 39-vjeçari ka botuar librin “Un rêve plus loin”, për të falënderuar njerëzit që e ndihmuan gjatë rrugës së tij të vështirë drejt Europës, në një intervistë për Agence France-Presse.
“Unë kurrë nuk kisha ëndërruar të jetoja në Europë. Pas studimeve universitare, jeta ime në Sudan dukej se do të ishte e lehtë,” tregon ai.
Por gjithçka ndryshoi kur autoritetet sudaneze e akuzuan se mbështeste opozitën gjatë studimeve të tij në Indi. Pasi u rrah dhe u lirua me kushtin që të spiunonte njerëzit përreth tij, ai vendosi të arratisej.
Në gusht të vitit 2014, me paratë që i dha i ati – një bukëpjekës – ai kaloi ilegalisht në Egypt, duke shpresuar të merrte azil. Aty kontrabandistët i premtuan një udhëtim drejt Europës në një anije të madhe, në këmbim të 3000 dollarëve. Në realitet, në breg e priste një varkë e vogël dhe e rrezikshme.
“Në panik, nën britmat e kontrabandistëve, u gjenda në varkë me rreth 30 persona të tjerë. Aty filloi makthi,” kujton ai.
Në mes të detit emigrantët u transferuan në një anije më të madhe, tashmë të mbushur plot. Karburanti mbaroi shpejt dhe situata u kthye në kaos.
“Ishte një erë e padurueshme në hambar. Rrija i strukur si një qen dhe mendoja se do të vdisja,” rrëfen ai.
Anija u pikas më pas nga një anije mallrash që i shpëtoi dhe i zbarkoi në Sicily. Pas disa ditësh në një qendër emigrantësh, ai vazhdoi rrugën drejt Francës, duke kaluar kufirin në Ventimiglia.
Në Paris ai fjeti për një kohë në rrugë, përpara se të shkonte në Calais, ku u përball me realitetin e ashpër të kampit të njohur si “xhungla e Calais”. Tre herë u kap duke u fshehur në kamionë që shkonin drejt United Kingdom.
Pas vdekjes tragjike të një miku të tij nën rrotat e një kamioni, Hassan vendosi të kërkonte azil në Francë në tetor të vitit 2014.
Në një qendër pritjeje në Arras ai njohu një mësuese në pension që e ndihmoi të mësonte frëngjishten – një hap vendimtar për integrimin e tij.
“Kur njerëzit të trajtojnë si qenie njerëzore, të japin dëshirë për të jetuar,” thotë ai.
Më pas ai mori një diplomë universitare në gjuhën frënge, një master në menaxhim projektesh dhe, përmes një programi në Sciences Po, siguroi një praktikë në fondacionin e L'Oréal.
Në vitin 2020 kompania i ofroi një kontratë të përhershme për zhvillimin e projekteve sociale, veçanërisht për gratë në vështirësi të mëdha ekonomike. Pas më shumë se katër vitesh pune, ai u emërua drejtues projekti në departamentin e teknologjisë së informacionit.
Në janar të vitit 2022, Hassan mori edhe shtetësinë franceze – moment që ai e përshkruan si “ditën më të bukur të jetës”.
Sot ai ka themeluar organizatën “La Voix des Réfugiés”, për të ndihmuar refugjatët e tjerë.
“Fjala solidaritet është fjala më e bukur e gjuhës frënge,” thotë ai, duke shtuar se çdo mëngjes zgjohet me zemër “shumë të lehtë”, sepse më në fund ka rifituar dinjitetin e tij.
