Ajo që bëri Viktor Orbán gjatë 16 viteve të fundit në pushtet ishte "një eksperiment" por as ai nuk dinte si ta quante. "Demokracia joliberale" tingëllonte shumë negative.
Miqtë e tij amerikanë e quanin "konservatorizëm kombëtar", gjë që tingëllon më mirë, por nuk ishte kurrë plotësisht e vërtetë. Ndryshe nga shumica e konservatorëve, Orbán ishte një rebel.
Orban e radikalizonte veten vazhdimisht. Pra, çfarë mund të kursente?
Donte t'i kritikonte ashpër rrjedhat kryesore, "burokratët e Brukselit". Ai ishte një gjemb në këmbën e tyre, por sa herë që ata kundërsulmonin, ai e kthente në avantazhin e tij. Ai e portretizoi veten si një "anti-globalist", por ftoi prodhuesit gjermanë të makinave, si dhe prodhuesit kinezë dhe koreano-jugorë të baterive të automjeteve elektrike, në Hungari.
Ai e portretizoi veten si kampion të sovranitetit kombëtar, por refuzoi të mbronte sovranitetin ukrainas kundër Rusisë. Ai u ankua kundër imigracionit, por inkurajoi në heshtje imigracionin nga Sri Lanka, Filipinet, Ukraina dhe Turqia për të ndërtuar fabrikat e tij të reja.
Ai investoi para në inkurajimin e çifteve që të kishin më shumë fëmijë, por deri në vitin 2025, shkalla e lindshmërisë kishte rënë përsëri në 1.31 - i njëjti numër që trashëgoi nga socialistët në vitin 2010.
Mënyra se si e pranoi shpejt humbjen të dielën në mbrëmje tregoi se ai kishte një sy të fortë ndaj imazhit të tij. Ai veproi si një demokrat "i shumicës", që do të thotë se besonte se "fituesi i merr të gjitha" dhe kështu veproi në qeveri.
Një vit pasi fitoi shumicën prej dy të tretash në vitin 2010, ai shkroi një kushtetutë të re. Ai e riformësoi Hungarinë sipas imazhit të tij për t'iu përshtatur partisë së tij.
Me shumicën prej dy të tretash në parlament, ai shtyu përpara ligje njëra pas tjetrës, për të ndryshuar strukturën e gjykatave, sistemin zgjedhor dhe ekonominë.
Por më në fund, të dielën, hungarezët i thanë me vendosmëri "nuk duam të eksperimentojmë më".
Péter Magyar e mundi atë sepse mbante një flamur hungarez në çdo tubim, sepse shpallte një mesazh kombëtar gjithëpërfshirës, më pak përjashtues, dhe ndoshta mbi të gjitha sepse hungarezët ndiheshin të rraskapitur duke qenë vazhdimisht në konflikt.
Dhe atyre nuk u pëlqente mënyra se si të pasurit pasuroheshin, të varfrit varfëroheshin dhe klasat e mesme tkurreshin.
Orbán shpesh fitonte betejat e tij, por populli i tij donte paqe dhe qetësi. Një vend normal, por me një zë.
Kjo është ajo që premton Magyar. "Sonte festojmë," u tha ai turmave të mëdha, duke kërcyer në brigjet e Danubit.
"Por nesër, fillojmë punën." Versus.al
